• Herstel

    Blijft het zo makkelijk

    Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de lieve reacties, steunende woorden en de vele mensen die de tijd hebben genomen om mijn blog te lezen. Hartelijk dank. Jullie geven mij net weer dat stukje extra motivatie om door te gaan met deze blog, maar ook vol voor mijn herstel te gaan.

    Eerlijk gezegd sta ik er van te kijken hoe goed de eerste dagen gaan. Het lukt me makkelijk om niet aan middelen te denken. Ik mis het eigenlijk ook nauwelijks. Soms komt het wel even m’n hoofd binnenwandelen. Fluisterend of soms schreeuwend, maar ik heb het niet nodig.

    Maar ik vind het bijna eng hoe goed het gaat en gemotiveerd ik ben. Natuurlijk vind ik het ook heel erg fijn en geniet ik van ieder helder moment, maar wanneer komt die donderslag? Wanneer komt dat intense verlangen naar verdoven? En wanneer sta ik op de rand van wel of niet gebruiken? Het kan toch niet voor altijd zo makkelijk en goed blijven gaan?

    Ik heb nu de rust, ervaar geen druk van de buitenwereld. Maar wat als mensen straks weer dingen gaan verwachten, wat als ik weer dingen van mezelf ga verwachten. Blijft het dan nog steeds zo makkelijk? Ik kan moeilijk voor altijd stil blijven staan en alleen vooruit denken. Vroeg of laat zullen er stappen gezet moeten worden om het leven weer zo ‘normaal’ mogelijk te leiden. Leiden en niet langer meer lijden.

    Ik vind de toekomst best een eng en groot iets. Het lukt me niet altijd om te leven in het hier en nu en het minder klein te maken. Maar ik doe mijn best.

    Voor nu wens ik jullie hele fijne kerstdagen en alvast een mooi en gezond 2021.

  • Herstel

    Langzaamaan helder

    Al enige tijd heb ik deze blog, maar nooit de juiste woorden gevonden of ideeën om iets met deze blog te doen. Tot nu. Misschien komt het door het einde van het jaar wat nadert, of de feestdagen die voor de deur staan. Terugdenkend aan het afgelopen jaar weet ik dat ik het in 2021 helemaal anders wil gaan doen. Of dat gaat lukken is natuurlijk nog maar de vraag. Maar misschien kan ik met het begin van deze blog ook een nieuw begin maken richting een gezonder en gelukkiger leven, ja echt leven.

    Want wat was het een puinhoop de afgelopen tijd, of eigenlijk de afgelopen jaren. Zelfzorg was er niet tot nauwelijks. Langzaam of soms heel snel maakte ik mezelf kapot en zag ik de afgrond steeds dichterbij komen. Vaker dacht ik het licht te hebben gezien, maar vroeg of laat viel ik weer terug, en iedere keer een beetje harder en langer.

    Ik ben verslaafd en dat zal ik ook altijd blijven. Nog steeds vind ik het lastig om dat hardop te zeggen of op te schrijven. Maar ik wil niet langer meer leven in mijn actieve verslaving. Ik zet nu voor eens en altijd een stok voor mezelf achter de deur. Als het me dit keer niet lukt op eigen kracht dan besluit ik intern te gaan. Maar ik ga er keihard voor knokken om het niet zo ver te laten komen.

    Ik wil mijn verhaal delen, voor anderen, maar ook voor mezelf. Het geeft mij weer extra motivatie om niet terug te vallen in oude, negatieve gewoontes. Ik wil en ga niet langer meer vluchten in zelfdestructie. Het is afgelopen, vanaf nu ga ik leven, genieten en bovenal heel goed voor mezelf zorgen. Mijn lichamelijke en geestelijke gezondheid zijn de afgelopen jaren achteruitgegaan en nooit meer vooruit. Nu is het moment om voor mezelf te kiezen en mijn herstel.