• Herstel

    terugkomend op mijn vorige post.

    Mijn vorige post van geen handige post. Het was een verhaal geschreven door het ongezonde deel in mij. Een deel genaamd verslaving, want soms net iets meer de overhand neemt dat het gezonde deel. Ik had weinig slaap gehad, was een beetje grieperig en dan verlies ik mezelf al snel is zelfdestructie.

    Gisteren 26 april was ik 10 maanden clean van cocaïne en 3-mmc. Maar ik heb gisteren na een goed gesprek met mijn psycholoog ook geleerd dat drinken er voor mij niet meer inzit. Eigenlijk nooit, maar ik zal vast nog weleens vallen en dat is oké, als ik maar weer weet om te staan. Ik kan dit alleen door eerlijk te zijn naar mijzelf, naar mijn vrienden en inmiddels ook familie. Zes jaar lang het ik mijn verslaving verzwegen voor mijn ouders. Dat was eenzaam, dat was heel moeilijk, maar het was wel wat ik wilde. Want ik wilde niet dat zij het zouden weten. Bang voor hun reactie, wat het met de sfeer in huis zou doen etc.

    Maar ik vertelde het toch. Met behulp van een psycholoog. En ik kan wel huilen, niet van verdriet, maar van geluk. Omdat ik niet meer hoef te leven met leugens. Ik kan aangeven wanneer het niet goed gaat. Er is een plan opgesteld zodat mijn ouders ook kunnen zien wanneer ik niet oké ben en wat ze dan voor mij kunnen doen.

    Dus ik ben ontzettend blij en opgelucht. Ook heb ik vanmorgen mijn vrienden geïnformeerd en het is mooi om te zien hoe ze mij allemaal willen helpen om clean en sober te blijven. Ik kan alleen maar heel dankbaar zijn met alle bijzondere mensen die ik om mij heen heb. Nooit verwacht; ik dacht die zullen één voor één vluchten als ze weten wie ik daadwerkelijk ben. En vooral; ben ik nog wel gezellig zonder alcohol?

    Ook moet ik nu afscheid nemen van een vriend.. De alcohol dus. Want onze relatie is niet gezond en maakt heel veel kapot. Niet alleen mijzelf, maar ook de mensen om mij heen. Verslaving is een familieziekte. En ik zeg je eerlijk; ik ga het missen. Het voelt als rouwen om iets wat niet meer is. Want wat bestaan er veel lekkere drankjes op de wereld en wat kan het gevoel van in een roes door het leven gaan fijn zijn. Net even wat minder onzekerheid. Net iets minder mezelf. Maar ik moet van mezelf leren houden zoals ik nu ben, zonder verdovende middelen. Want ik mag er zijn. Ik mag gezien worden.

  • Herstel

    Daar zijn we weer

    Het is inmiddels alweer langer dan geleden dat ik hier geschreven heb. Dat is jammer, maar natuurlijk niet erg. Ik heb mezelf geen verplichtingen opgelegd om wekelijks of maandelijks te schrijven, enkel en alleen wanneer ik daar de behoefte aan heb. Vandaag is zo’n dag. Want wat kan er in een jaar tijd veel gebeuren.

    Een jaar geleden zat ik vorig jaar in mijn eerste echte poging van herstel. Ik was aan het herstellen van een verslaving aan cocaïne en (de inmiddels illegale drug) 3-mmc. Maar het was ook de maand waarin ik na een aantal maanden clean zijn terugviel in oud gedrag en vervolgens ook in mijn verslaving aan de 3-mmc. Gelukkig wist ik op te staan, mezelf opnieuw te motiveren om door te gaan. Dit deed ik keer op keer, want het bleef niet bij die ene keer.

    26 juni 2021 vond ik dan toch echt dat het klaar was. Ik wilde mijn leven niet langer meer laten beïnvloeden door drugsgebruik. Ik zag teveel mensen om mij heen die eraan kapot gingen. Ik zag mijn vrienden weglopen. Ik zag mijn hobby’s wegvallen. Ik zorgde slecht voor mezelf. Ik gebruikte voornamelijk alleen. Wist het goed te verbergen voor iedereen, waardoor het een hele eenzame strijd werd. Inmiddels heb ik de juiste hulp en ik mag van geluk spreken dat ik aankomende dinsdag 10 maanden geen cocaïne of 3-mmc meer heb aangeraakt. Maar die dag is nog niet aangebroken dus houden we het op 302 dagen clean.

    Nu zit ik misschien alleen nog wat in de ontkenning omtrent alcohol. Kan ik dat nu wel of niet drinken. Kan ik daar wel of geen normale relatie mee opbouwen en zorgt dat juist niet voor meer zucht voor middelen zoals cocaïne. Ik heb heel veel pogingen gedaan om te stoppen met alcohol. Ook Dry January en dat is mij goed afgegaan. Ik heb die maand mijn 23e verjaardag gevierd, succesvol mijn stage afgerond en nog het belangrijkste mijn diploma behaald na al die jaren.

    De meningen zijn verdeeld over wel/niet drinken als je in herstel bent van welke verslaving dan ook. Ik ben er voor NU nog niet klaar voor om volledig te stoppen met drinken. En daar te hard tegen vechten zorgt voor heel veel onrust waardoor de kans dat ik ga drinken alleen maar groter wordt. Ik heb besloten dat ik nu van mezelf mag drinken, maar ik niet hoef te drinken. Dat geeft mij meer rust. Het is voor mij ook een een experiment, misschien is het verslavingsgedrag, misschien ook niet? Iedereen mag daar een mening over hebben, maar voor mij voelt dit nu even als de juiste en enige keuze.

    En misschien val ik wel keihard en heb ik daarna heel veel spijt. Kunnen mensen mij aankijken en zeggen: ‘we zeiden het toch’ ja dat kan gebeuren, maar ik hoop dat het niet gebeurd. Op dit moment wil ik vooral gelukkig worden. Ik zeg niet dat er geen geluk bestaat zonder alcohol, want het leven is veel leuker zonder een kater de andere dag met alle mooie herinneringen van de avond ervoor. Maar heel soms, ja heel soms wil ik een lekker biertje kunnen drinken, wil ik even kunnen genieten van dat lekkere biertje.

    Of het nu wel of geen goed idee is; dat zullen we zien. Ik ben in herstel en herstel gaat nooit in een rechte lijn omhoog. Ik heb al heel veel stappen gezet als ik mezelf vergelijk met een jaar geleden. Dat ik nog niet alles helemaal kan loslaten is volgens mij nog niet zo heel erg gek. Ik blijf in behandeling, ik blijf in gesprek met mensen en ik hoop ook dat mensen dat met mij willen blijven doen. Alleen voor vandaag.