Herstel

terugkomend op mijn vorige post.

Mijn vorige post van geen handige post. Het was een verhaal geschreven door het ongezonde deel in mij. Een deel genaamd verslaving, want soms net iets meer de overhand neemt dat het gezonde deel. Ik had weinig slaap gehad, was een beetje grieperig en dan verlies ik mezelf al snel is zelfdestructie.

Gisteren 26 april was ik 10 maanden clean van cocaïne en 3-mmc. Maar ik heb gisteren na een goed gesprek met mijn psycholoog ook geleerd dat drinken er voor mij niet meer inzit. Eigenlijk nooit, maar ik zal vast nog weleens vallen en dat is oké, als ik maar weer weet om te staan. Ik kan dit alleen door eerlijk te zijn naar mijzelf, naar mijn vrienden en inmiddels ook familie. Zes jaar lang het ik mijn verslaving verzwegen voor mijn ouders. Dat was eenzaam, dat was heel moeilijk, maar het was wel wat ik wilde. Want ik wilde niet dat zij het zouden weten. Bang voor hun reactie, wat het met de sfeer in huis zou doen etc.

Maar ik vertelde het toch. Met behulp van een psycholoog. En ik kan wel huilen, niet van verdriet, maar van geluk. Omdat ik niet meer hoef te leven met leugens. Ik kan aangeven wanneer het niet goed gaat. Er is een plan opgesteld zodat mijn ouders ook kunnen zien wanneer ik niet oké ben en wat ze dan voor mij kunnen doen.

Dus ik ben ontzettend blij en opgelucht. Ook heb ik vanmorgen mijn vrienden geïnformeerd en het is mooi om te zien hoe ze mij allemaal willen helpen om clean en sober te blijven. Ik kan alleen maar heel dankbaar zijn met alle bijzondere mensen die ik om mij heen heb. Nooit verwacht; ik dacht die zullen één voor één vluchten als ze weten wie ik daadwerkelijk ben. En vooral; ben ik nog wel gezellig zonder alcohol?

Ook moet ik nu afscheid nemen van een vriend.. De alcohol dus. Want onze relatie is niet gezond en maakt heel veel kapot. Niet alleen mijzelf, maar ook de mensen om mij heen. Verslaving is een familieziekte. En ik zeg je eerlijk; ik ga het missen. Het voelt als rouwen om iets wat niet meer is. Want wat bestaan er veel lekkere drankjes op de wereld en wat kan het gevoel van in een roes door het leven gaan fijn zijn. Net even wat minder onzekerheid. Net iets minder mezelf. Maar ik moet van mezelf leren houden zoals ik nu ben, zonder verdovende middelen. Want ik mag er zijn. Ik mag gezien worden.

3 reacties

  • Mo

    Jij mag ere zeker zijn. Je bent prachtig . Lieve Janneke, ik weet dat je het kan. Leven leer je door te vallen en weer op te staan. Jij kan dat meisje. Echt. Leven in een roes is niet leven. Dat is als een drenkeling dobberen in de koude zee. In plaats te verdrinken klem je je vast aan je wrak houtje. Dan heb je geen richting in het leven. En je zal toch die overkant moeten bereiken. Dobberen is namelijk niet goed. Je raakt uitgeput en koud, zet hem op leukerd!

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.