eerlijke post

  • eerlijke post,  Herstel

    Thuiskomen aan de Zeeuwse Kust

    Het is een tijdje stil geweest sinds mijn laatste woorden de wereld in gingen. Zes dagen geleden begon ik aan een reis naar herstel, nadat een heftige terugval bijna mijn familie en vooral mezelf kostte. De afgelopen dagen waren een strijd om te overleven, een zoektocht naar de betekenis van leven. Maar vanavond, aan de Zeeuwse kust, voelde ik mezelf weer even vrij, vrolijk en onoverwinnelijk.

    Roosendaal, mijn thuisbasis, lijkt soms verstikkend dichtbij. Het is makkelijk te vergeten hoeveel kracht en rust de zee me kan brengen. Dus besloot ik vanavond de trein te pakken, richting Vlissingen. De wandeling naar de boulevard voerde me door de duisternis, de zee wild en ontembaar. Hoge golven braken met kracht, en ik genoot van het geluid van de branding en de zilte geur van de zee.

    Mijn koptelefoon vulde mijn oren met muziek, en ik zong luidkeels mee, als een bevrijdende melodie voor mijn ziel. Ik rende langs het water, voelde de frisse wind op mijn gezicht en het zand onder mijn voeten. Voor het eerst sinds maanden voelde ik me weer goed. Het was alsof de zee mijn innerlijke stormen wegspoelde en me hernieuwde energie gaf.

    Wat had ik dit gemist. Het gevoel van vrijheid, de connectie met de elementen. De Zeeuwse kust, ruw en tegelijkertijd rustgevend, bood me een moment van verademing. Het was alsof de zee me omarmde en zei: “Welkom thuis.”

    Ik besluit dat dit geen eenmalig uitje moet zijn. Ik ga vaker naar de zee. Niet als een vlucht, maar als een herinnering aan mijn eigen veerkracht. De kracht van de golven herinnert me eraan dat het leven, net als de zee, soms wild en onvoorspelbaar is, maar dat er ook schoonheid schuilt in de golven die komen en gaan. De Zeeuwse kust is nu mijn toevluchtsoord, mijn heiligdom van herstel. En elke keer dat ik hier ben, zal ik zingen met de zee, mijn eigen melodie van hoop en vernieuwing.

  • eerlijke post,  Herstel

    Uit de Schaduwen: Mijn Reis naar Herstel

    Ik schreef gisteren een stukje van mij af en dat wil ik graag alsnog met jullie delen omdat het ook weer even geleden is dat ik wat heb geschreven en geplaatst.

    Het begon als een schimmige schaduw in mijn leven, iets onschuldigs dat langzaam groeide en mijn dagen begon te beheersen. Op school was het een manier om de stress te ontwijken, een vluchtige ontsnapping uit de eindeloze stroom van verwachtingen en verplichtingen. Een glas hier, een pil daar – het voelde als een geheime wereld waarin ik tijdelijk kon verdwijnen.

    Maar wat begon als een onschuldige ontsnapping, veranderde geleidelijk in iets dat ik niet meer onder controle had. Het begon mijn functioneren te beïnvloeden. Op school kon ik me niet meer concentreren, mijn cijfers kelderden en de afstand tussen mijn klasgenoten en mij groeide met de dag. Het voelde alsof ik gevangen zat in een neerwaartse spiraal waar ik geen grip op kreeg.

    Toen ik de schoolbanken achter me liet en een baan vond, dacht ik dat dit een nieuwe start zou zijn. Maar mijn demonen reisden met me mee. Op het werk kon ik mijn focus niet behouden, en mijn prestaties leden eronder. Collega’s begonnen afstand te nemen; ik was niet meer de Janneke die ze kenden.

    Ik raakte mensen om me heen kwijt, niet alleen door mijn gedrag, maar ook door mijn eigen keuze om me te isoleren. Het voelde veiliger om alleen te zijn dan om geconfronteerd te worden met de realiteit van mijn situatie. De eenzaamheid groeide naarmate ik mezelf steeds meer afsloot van de wereld om me heen.

    Elke dag voelde als een strijd, een gevecht tegen iets waarvan ik wist dat het me langzaam consumeerde. Maar op een dag, omringd door de stilte van mijn afzondering, besefte ik dat ik niet langer wilde leven in de schaduwen van mijn verslaving. Het was tijd om uit die duisternis te stappen en het licht van herstel te omarmen.

    De weg naar herstel is hobbelig en vol uitdagingen, maar ik ben begonnen met stappen te zetten. Ik zoek naar steun, praat met mensen die begrijpen wat ik doormaak en werk aan het terugvinden van mezelf, stap voor stap. Het is een reis naar genezing en herontdekking, maar ik weet dat ik niet alleen ben. Er is hoop en kracht in het verlangen naar een leven vrij van verslaving.

  • eerlijke post

    Terugval in Alcoholverslaving: Het Ontwaken van Oude Pijn

    Het was dag 231 van mijn herstel toen ik in een neerwaartse spiraal terechtkwam, een terugval in een alcoholverslaving die ik dacht achter me gelaten te hebben. De afgelopen maanden hadden nare gebeurtenissen zich opgestapeld, en ik vond geen gezonde uitlaatklep om met de overweldigende emoties om te gaan. De pijn leek ondraaglijk, en ik wilde er simpelweg niet mee geconfronteerd worden. Dus greep ik terug naar dat vertrouwde flesje. Maar wat er tijdens deze terugval gebeurde, was niets minder dan een ontwaken van oude pijn en een onverwachte reis naar genezing.

    De situatie waarin ik me bevond, was een ware storm van tegenslagen. Het leek alsof het leven op dat moment gewoon niet eerlijk was. Mijn geest raakte verstrikt in een wirwar van emoties, van verdriet tot woede tot hopeloosheid. Ik worstelde om de controle te behouden over mijn innerlijke demonen, en het voelde alsof ik op het punt stond te breken.

    In een zwak moment van wanhoop koos ik voor de weg van de minste weerstand en omarmde ik de oude demon die ik dacht te hebben overwonnen – alcohol. Het begon als een tijdelijke ontsnapping, een manier om mijn geest tot rust te brengen te midden van de chaos. Maar in plaats van troost te vinden, kwamen er juist meer oude wonden naar de oppervlakte.

    Terwijl ik in mijn terugval zat, begon ik te beseffen dat de alcohol geen oplossing was. Het was slechts een dekmantel voor de onverwerkte emoties en pijnlijke herinneringen die diep in mij begraven lagen. Het was een tijdelijke verdoving die me uiteindelijk confronteerde met de donkere delen van mijn verleden waarvan ik dacht dat ik ze had begraven. Het was alsof de alcohol een vergrootglas was dat de littekens van mijn ziel blootlegde.

    De confrontatie met deze pijnlijke waarheden was zowel angstaanjagend als bevrijdend. Het was als een wake-up call, een herinnering dat ik nog veel werk te doen had aan mijn innerlijke zelf. Het was niet genoeg om gewoon niet te drinken; ik moest ook de diepgewortelde emoties aanpakken die me naar de fles hadden gedreven in de eerste plaats.

    Het was op dat moment dat ik de moed vond om opnieuw hulp te zoeken. Ik wist dat ik niet in mijn eentje kon genezen. Ik realiseerde me dat het oké was om hulp te vragen voor mijn mentale problemen, dat het geen teken van zwakte was, maar eerder van kracht. Het was een daad van zelfliefde en zelfzorg.

    Dus begon ik opnieuw met therapie. Het was een zware, maar uiteindelijk helende reis. Het bracht me in contact met mijn diepste angsten en onzekerheden, maar het gaf me ook de tools en de begeleiding die ik nodig had om te genezen. Het was een herinnering dat herstel een doorlopend proces is, en dat het nooit te laat is om aan jezelf te werken.

    Ik deel dit verhaal niet omdat ik trots ben op mijn terugval, maar omdat ik wil benadrukken dat het oké is om menselijk te zijn, om fouten te maken en om hulp te zoeken. Terugvallen kunnen een deel zijn van het herstelproces, en ze kunnen ons de kans geven om dieper te graven en te groeien. We hoeven het niet alleen te doen; er is hulp beschikbaar voor iedereen die bereid is om te vragen.

    Mijn terugval in alcoholverslaving was een donkere periode in mijn leven, maar het leidde uiteindelijk tot een nieuw begin. Het bracht me op het pad naar genezing, groei en zelfacceptatie. Het herinnerde me eraan dat pijn en moeilijkheden deel uitmaken van het mens-zijn, maar dat er altijd een weg is naar het licht. Als dit verhaal anderen kan inspireren om hulp te zoeken, hun demonen onder ogen te zien en de weg naar herstel te omarmen, dan is het de moeite waard om te delen. We hoeven nooit alleen te lijden; er is altijd hoop en hulp binnen handbereik.

  • 12 stappen,  eerlijke post

    Alles tegelijkertijd

    Vandaag mocht ik voor de eerste keer mijn 90 dagen muntje ophalen bij de NA meeting hier in de buurt. Zondag was ik precies drie volle maanden clean. Maandag mocht in mijn 90 dagen muntje ophalen bij de CA meeting in de buurt. Het voelde heel speciaal, want nog nooit eerder ben ik zo ver in het programma gekomen; het 12-stappen programma (Minnesota model). Het had dus een feestweek moeten worden, helaas verliepen er toch een paar dingen achter.

    het begon fantastisch met een opname in het mooie Heemstede-Aerdenhout bij Huis Leyduin. Ik mocht daar in gesprek met Bram Bakker over verslaving, herstel, mijn angsten, jeugd en de toekomst. Ik ben erg nieuwsgierig naar het eindresultaat. Voor mijn gevoel heb ik alles kunnen zeggen wat ik heb willen zeggen en ik denk dat het een heel mooi gesprek is geworden. Al kan ik maar één iemand over de streep krijgen richting herstel en uit de totale waanzin van verslaving.

    Ik ben geen heilige en word momenteel erg getest. Contact verbroken met een aantal familieleden. Zij kozen er voor of ik koos er zelf voor. Ik kan hun gedrag niet veranderen. Ik heb alleen invloed op hoe ik reageer op de situatie. Of het pijn doet? Ja, zeker. maar eigenlijk is familie enkel bloedverwant. Ik kies momenteel mijn eigen veilige, fijne en mooie familie uit. Daarnaast raakte ik op dezelfde dag mijn (droom)baan kwijt. Ik ben te duur via het uitzendbureau en ik was niet snel gegroeid in mijn onzekerheid. Ik kan er veel woorden aan vuil maken, maar het is zo. Ik heb geen wrok. Tegenover niemand, maar op die speciale woensdag leek het alsof mijn hele wereld in aan het storten was.

    Inmiddels ben ik een dag verder en heb ik er voor gekozen om deze week niet meer te werken. De 2 weken daarna mocht ik niet meer komen werken door een niet zo tactische reactie uit emotie. Ik heb banden op mogen bouwen met fantastische collega’s en die blijven voor altijd in mijn hart.

    Ik had genoeg reden om terug in gebruik te vallen. Ik zal mezelf alweer naar de slijterij rijden, het nummer van mijn dealer bellen, want die vergeet ik helaas nooit meer, maar ik stond op. Borst vooruit. Waar deuren sluiten, gaan uiteindelijk nieuwe open. Ik geniet nu even van de vrijheid en de rust.

    Ik ben dankbaar dat ik vandaag langer dan 90 dagen clean mag zijn en juist mag handelen. Ik sta in verbinding met fellows, maar ook vrienden en familie. Ik werk aan de stappen; momenteel stap 2. Ik lees en mediteer. Herstellen van verslaving is een nieuwe, mooie manier van leven geworden.

  • eerlijke post

    Overgave

    Ik ben bang.

    Herstellen van een verslaving betekent voor mij overgave. Accepteren dat ik het niet alleen kan en hoef te doen. Dat ik machteloos sta tegenover mijn gedachten die mij leiden naar het middel en machteloos sta tegenover het middel zelf.

    Maar ik wil het nog te graag op wilskracht doen. Ik wil mezelf keer op keer bewijzen. Mezelf bewijzen dat ik wel normaal kan drinken en/of gebruiken. Maar ik weet wat de uitkomst zal zijn zodra ik de eerste tot mij neem. Mijn wilskracht zal het verliezen van de verslaving.

    Ik ga naar meetings, werk met mijn sponsor aan de twaalf stappen, sta in contact met fellows, maar dat is niet genoeg. Ik moet accepteren dat ik machteloos sta. Soms denk ik het kwijt te zijn.

    Ik ben bang voor de gevoelens die ik voel en de gedachtes die ik denk. Gevoelens en gedachtes die ik niet meer kan en wil verdoven, maar het is eng. Eng om te voelen en eng om te denken.

    Verslaving stopt niet wanneer het middel weg is. Het zit in zoveel meer. Ik moet altijd meer en beter van mezelf. Ik kan geen genoegen nemen met minder en het resultaat moet altijd beter zijn dan de vorige keer. Rust durf ik mezelf nauwelijks te gunnen. Ik zit nog altijd in de overtuiging dat stilstaan achteruitgang is.

    Ik vind het lastig om te moeten toegeven dat ik het niet op wilskracht kan, maar aan de andere kant ben ik blij dat ik het niet meer op wilskracht hoef te doen. Ik hoef niet meer boos op mezelf te worden omdat het me weer niet is gelukt; de afspraken die ik elke dag weer met mezelf maakte om te stoppen of te minderen. Ik mag toegeven dat ik machteloos sta. Ik mag mezelf overgeven aan een macht groter dan ik.