Herstel

  • Herstel

    terugkomend op mijn vorige post.

    Mijn vorige post van geen handige post. Het was een verhaal geschreven door het ongezonde deel in mij. Een deel genaamd verslaving, want soms net iets meer de overhand neemt dat het gezonde deel. Ik had weinig slaap gehad, was een beetje grieperig en dan verlies ik mezelf al snel is zelfdestructie.

    Gisteren 26 april was ik 10 maanden clean van cocaïne en 3-mmc. Maar ik heb gisteren na een goed gesprek met mijn psycholoog ook geleerd dat drinken er voor mij niet meer inzit. Eigenlijk nooit, maar ik zal vast nog weleens vallen en dat is oké, als ik maar weer weet om te staan. Ik kan dit alleen door eerlijk te zijn naar mijzelf, naar mijn vrienden en inmiddels ook familie. Zes jaar lang het ik mijn verslaving verzwegen voor mijn ouders. Dat was eenzaam, dat was heel moeilijk, maar het was wel wat ik wilde. Want ik wilde niet dat zij het zouden weten. Bang voor hun reactie, wat het met de sfeer in huis zou doen etc.

    Maar ik vertelde het toch. Met behulp van een psycholoog. En ik kan wel huilen, niet van verdriet, maar van geluk. Omdat ik niet meer hoef te leven met leugens. Ik kan aangeven wanneer het niet goed gaat. Er is een plan opgesteld zodat mijn ouders ook kunnen zien wanneer ik niet oké ben en wat ze dan voor mij kunnen doen.

    Dus ik ben ontzettend blij en opgelucht. Ook heb ik vanmorgen mijn vrienden geïnformeerd en het is mooi om te zien hoe ze mij allemaal willen helpen om clean en sober te blijven. Ik kan alleen maar heel dankbaar zijn met alle bijzondere mensen die ik om mij heen heb. Nooit verwacht; ik dacht die zullen één voor één vluchten als ze weten wie ik daadwerkelijk ben. En vooral; ben ik nog wel gezellig zonder alcohol?

    Ook moet ik nu afscheid nemen van een vriend.. De alcohol dus. Want onze relatie is niet gezond en maakt heel veel kapot. Niet alleen mijzelf, maar ook de mensen om mij heen. Verslaving is een familieziekte. En ik zeg je eerlijk; ik ga het missen. Het voelt als rouwen om iets wat niet meer is. Want wat bestaan er veel lekkere drankjes op de wereld en wat kan het gevoel van in een roes door het leven gaan fijn zijn. Net even wat minder onzekerheid. Net iets minder mezelf. Maar ik moet van mezelf leren houden zoals ik nu ben, zonder verdovende middelen. Want ik mag er zijn. Ik mag gezien worden.

  • Herstel

    Daar zijn we weer

    Het is inmiddels alweer langer dan geleden dat ik hier geschreven heb. Dat is jammer, maar natuurlijk niet erg. Ik heb mezelf geen verplichtingen opgelegd om wekelijks of maandelijks te schrijven, enkel en alleen wanneer ik daar de behoefte aan heb. Vandaag is zo’n dag. Want wat kan er in een jaar tijd veel gebeuren.

    Een jaar geleden zat ik vorig jaar in mijn eerste echte poging van herstel. Ik was aan het herstellen van een verslaving aan cocaïne en (de inmiddels illegale drug) 3-mmc. Maar het was ook de maand waarin ik na een aantal maanden clean zijn terugviel in oud gedrag en vervolgens ook in mijn verslaving aan de 3-mmc. Gelukkig wist ik op te staan, mezelf opnieuw te motiveren om door te gaan. Dit deed ik keer op keer, want het bleef niet bij die ene keer.

    26 juni 2021 vond ik dan toch echt dat het klaar was. Ik wilde mijn leven niet langer meer laten beïnvloeden door drugsgebruik. Ik zag teveel mensen om mij heen die eraan kapot gingen. Ik zag mijn vrienden weglopen. Ik zag mijn hobby’s wegvallen. Ik zorgde slecht voor mezelf. Ik gebruikte voornamelijk alleen. Wist het goed te verbergen voor iedereen, waardoor het een hele eenzame strijd werd. Inmiddels heb ik de juiste hulp en ik mag van geluk spreken dat ik aankomende dinsdag 10 maanden geen cocaïne of 3-mmc meer heb aangeraakt. Maar die dag is nog niet aangebroken dus houden we het op 302 dagen clean.

    Nu zit ik misschien alleen nog wat in de ontkenning omtrent alcohol. Kan ik dat nu wel of niet drinken. Kan ik daar wel of geen normale relatie mee opbouwen en zorgt dat juist niet voor meer zucht voor middelen zoals cocaïne. Ik heb heel veel pogingen gedaan om te stoppen met alcohol. Ook Dry January en dat is mij goed afgegaan. Ik heb die maand mijn 23e verjaardag gevierd, succesvol mijn stage afgerond en nog het belangrijkste mijn diploma behaald na al die jaren.

    De meningen zijn verdeeld over wel/niet drinken als je in herstel bent van welke verslaving dan ook. Ik ben er voor NU nog niet klaar voor om volledig te stoppen met drinken. En daar te hard tegen vechten zorgt voor heel veel onrust waardoor de kans dat ik ga drinken alleen maar groter wordt. Ik heb besloten dat ik nu van mezelf mag drinken, maar ik niet hoef te drinken. Dat geeft mij meer rust. Het is voor mij ook een een experiment, misschien is het verslavingsgedrag, misschien ook niet? Iedereen mag daar een mening over hebben, maar voor mij voelt dit nu even als de juiste en enige keuze.

    En misschien val ik wel keihard en heb ik daarna heel veel spijt. Kunnen mensen mij aankijken en zeggen: ‘we zeiden het toch’ ja dat kan gebeuren, maar ik hoop dat het niet gebeurd. Op dit moment wil ik vooral gelukkig worden. Ik zeg niet dat er geen geluk bestaat zonder alcohol, want het leven is veel leuker zonder een kater de andere dag met alle mooie herinneringen van de avond ervoor. Maar heel soms, ja heel soms wil ik een lekker biertje kunnen drinken, wil ik even kunnen genieten van dat lekkere biertje.

    Of het nu wel of geen goed idee is; dat zullen we zien. Ik ben in herstel en herstel gaat nooit in een rechte lijn omhoog. Ik heb al heel veel stappen gezet als ik mezelf vergelijk met een jaar geleden. Dat ik nog niet alles helemaal kan loslaten is volgens mij nog niet zo heel erg gek. Ik blijf in behandeling, ik blijf in gesprek met mensen en ik hoop ook dat mensen dat met mij willen blijven doen. Alleen voor vandaag.

  • Herstel

    Twee maanden en verder

    Het is weer even geleden dat ik hier wat geschreven heb. Dat heeft te maken met verschillende factoren. Voornamelijk eind januari werd ik ineens verrast met het coronavirus. En wat was ik er ziek van. De eerste weken voornamelijk in bed en nu nog iedere dag bezig om m’n conditie weer op peil te krijgen. Hierdoor ging (onbewust) het stukje herstel wat naar de achtergrond.

    Maar nog steeds vier ik bij het einde van de dag een klein feestje. Trots. Iedere zaterdag probeer ik er weer even bij stil te staan, weer een week verder. Hoe ging het? Hoe voelde ik me? Was het makkelijker dan de week daarvoor? en ga zo maar door.

    Inmiddels zijn er twee en een halve maand verstreken. Corona zorgde voor een kleine terugslag richting het donker, maar ik zie langzaam weer wat meer licht. Lichamelijk ben ik er nog niet. Dat is soms best lastig te accepteren. Het niet over mijn grenzen mogen gaan, maar hoe doe je dat? Ik ben jarenlang over alle grenzen gegaan die mijn lichaam aangaf. Nu moet ik leren lief te zijn, te luisteren, want alleen dan kan het beter worden.

    Maar ik blijf leven, vechten, leren, vallen en weer opstaan, doorgaan, voelen, ervaren, huilen en vooral heel veel lachen.

  • Herstel

    Voorbij de eerste maand

    Vandaag heb ik iets te vieren, of misschien is vieren niet het juiste woord. Maar trots zijn op jezelf, dat kan altijd. Meer dan een maand zonder ‘mijn middel.’ Namelijk vandaag precies vijf weken.

    Vijf weken waarvan de eerste drie aardig te doen waren. Ik kon de wereld aan en niks was me teveel en/of te moeilijk. Maar dan komt het. De donderslag. Het is een beetje te vergelijken met rouwen. Rouwen om een periode die naast heel veel narigheid ook mooi kon zijn. Rouwen om een bepaald gevoel dat je er van kreeg en nu niet meer kan hebben. Rouwen om de mensen die je hebt leren kennen en waar je nu niet langer meer mee om kan gaan. Ik vond het altijd maar raar als mensen zo’n periode vergeleken met rouwen, maar nu ik er zelf middenin zit begrijp ik het. Het is echt zo.

    Steeds vaker besluipt mij het gevoel en de gedachte van een keer terug naar dat gevoel kan geen kwaad. Maar dat is juist het probleem. Het kan wel kwaad. Ik vind het leven af en toe best lastig, zeker nu alles binnenkomt tot in de diepste poriën van het lichaam. Er is geen vluchten meer. Alles moet onder ogen gezien worden en ervaren, gevoeld worden. Dat is best wel eng.

    Maar we zetten door. Iedere dag is weer een nieuwe. Iedere dag kan ik er voor kiezen om vandaag niet te gebruiken. Tegenslagen zullen er altijd zijn, maar ik hoop dat het ooit een dag komt dat ik er beter mee om kan gaan. Niet het gebruiken meer zie als eerste redmiddel. En ook niet meer langer situaties uit de weg zal gaan.

  • Herstel

    De eerste twee weken

    De eerste twee weken zonder gebruik zijn voorbij. Gebruik van 3mmc. Nooit eerder heb ik dit zo direct gezegd totdat ik een bericht plaatste op social media. Ik vond het eng om te delen aan welke drug ik eigenlijk zo verslaafd ben geraakt door de jaren heen. Het is geen bekende drug waar duizenden verhalen over bestaan van mensen die overlijden, misdaden plegen etc. 3mmc is een drug die overal (nog) legaal te verkrijgen is op het internet en dus niet als zodanig ernstig wordt beschouwd.

    Wat is overigens belachelijk vind, want inmiddels zijn er meerdere verhalen bekend die toch wel erg schokkend zijn over deze drug. Mensen die zwaar verslaafd zijn geraakt, vreselijke dingen hebben gedaan onder invloed en bijna overleden zijn, of zelfs zijn overleden.

    Ik had een hoop negatieve reacties verwacht, maar ik kreeg berichten van mensen die zich in mij herkende, die het ook gebruikte of zich zorgen maken over iemand anders die het ook gebruikt. Ik vind openheid daarom ook zo belangrijk, weg met die taboes, zeker op verslaving. Mensen zien het nog altijd als eigen schuld, maar niemand kiest er bewust voor om verslaafd te raken. Die denkwijze zouden we uit de wereld moeten hebben.

    Ik ben nu twee weken en één dag clean. Ik leef dag voor dag. Ik geniet. Ben iedere ochtend weer blij als ik fris opsta en een volledige nacht heb geslapen. De feestdagen zijn voorbij en ook die heb ik goed kunnen doorstaan. Het ‘echte’ leven staat morgen weer voor de deur. Ik probeer me nog niet te druk te maken over de dag van morgen, maar te genieten van ieder moment. Te kijken naar iedere dag, soms ieder uur. Op naar weer een dag.

  • Herstel

    Blijft het zo makkelijk

    Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de lieve reacties, steunende woorden en de vele mensen die de tijd hebben genomen om mijn blog te lezen. Hartelijk dank. Jullie geven mij net weer dat stukje extra motivatie om door te gaan met deze blog, maar ook vol voor mijn herstel te gaan.

    Eerlijk gezegd sta ik er van te kijken hoe goed de eerste dagen gaan. Het lukt me makkelijk om niet aan middelen te denken. Ik mis het eigenlijk ook nauwelijks. Soms komt het wel even m’n hoofd binnenwandelen. Fluisterend of soms schreeuwend, maar ik heb het niet nodig.

    Maar ik vind het bijna eng hoe goed het gaat en gemotiveerd ik ben. Natuurlijk vind ik het ook heel erg fijn en geniet ik van ieder helder moment, maar wanneer komt die donderslag? Wanneer komt dat intense verlangen naar verdoven? En wanneer sta ik op de rand van wel of niet gebruiken? Het kan toch niet voor altijd zo makkelijk en goed blijven gaan?

    Ik heb nu de rust, ervaar geen druk van de buitenwereld. Maar wat als mensen straks weer dingen gaan verwachten, wat als ik weer dingen van mezelf ga verwachten. Blijft het dan nog steeds zo makkelijk? Ik kan moeilijk voor altijd stil blijven staan en alleen vooruit denken. Vroeg of laat zullen er stappen gezet moeten worden om het leven weer zo ‘normaal’ mogelijk te leiden. Leiden en niet langer meer lijden.

    Ik vind de toekomst best een eng en groot iets. Het lukt me niet altijd om te leven in het hier en nu en het minder klein te maken. Maar ik doe mijn best.

    Voor nu wens ik jullie hele fijne kerstdagen en alvast een mooi en gezond 2021.

  • Herstel

    Langzaamaan helder

    Al enige tijd heb ik deze blog, maar nooit de juiste woorden gevonden of ideeën om iets met deze blog te doen. Tot nu. Misschien komt het door het einde van het jaar wat nadert, of de feestdagen die voor de deur staan. Terugdenkend aan het afgelopen jaar weet ik dat ik het in 2021 helemaal anders wil gaan doen. Of dat gaat lukken is natuurlijk nog maar de vraag. Maar misschien kan ik met het begin van deze blog ook een nieuw begin maken richting een gezonder en gelukkiger leven, ja echt leven.

    Want wat was het een puinhoop de afgelopen tijd, of eigenlijk de afgelopen jaren. Zelfzorg was er niet tot nauwelijks. Langzaam of soms heel snel maakte ik mezelf kapot en zag ik de afgrond steeds dichterbij komen. Vaker dacht ik het licht te hebben gezien, maar vroeg of laat viel ik weer terug, en iedere keer een beetje harder en langer.

    Ik ben verslaafd en dat zal ik ook altijd blijven. Nog steeds vind ik het lastig om dat hardop te zeggen of op te schrijven. Maar ik wil niet langer meer leven in mijn actieve verslaving. Ik zet nu voor eens en altijd een stok voor mezelf achter de deur. Als het me dit keer niet lukt op eigen kracht dan besluit ik intern te gaan. Maar ik ga er keihard voor knokken om het niet zo ver te laten komen.

    Ik wil mijn verhaal delen, voor anderen, maar ook voor mezelf. Het geeft mij weer extra motivatie om niet terug te vallen in oude, negatieve gewoontes. Ik wil en ga niet langer meer vluchten in zelfdestructie. Het is afgelopen, vanaf nu ga ik leven, genieten en bovenal heel goed voor mezelf zorgen. Mijn lichamelijke en geestelijke gezondheid zijn de afgelopen jaren achteruitgegaan en nooit meer vooruit. Nu is het moment om voor mezelf te kiezen en mijn herstel.