Herstel

  • Herstel

    Eenzaam

    De eenzaamheid overvalt mij de laatste dagen. Ondanks dat ben ik zeer content met de rust die ik nu ervaar. Hoeveel beter ik me lichamelijk vooral voel. Hoe de obsessie minder begint te worden in mijn hoofd. Momenten van zucht en trek zijn zeker nog geregeld aanwezig, evenals de dromen over gebruik. Vaak word ik verward wakker midden in de nacht. Moet ik mezelf ervan overtuigen dat ik echt niet gebruikt heb door mijn kamer te doorzoeken.

    Maar ondanks de rust in mijn hoofd en lichaam kan ik (nog) niet zeggen dat ik ook daadwerkelijker gelukkiger ben. Ik voel me eenzaam, ben misschien ook wel eenzaam. Natuurlijk blijf ik in verbinding met fellows door meetings te bezoeken. Het is niet dat ik helemaal niemand meer zie, maar vriendschappen veranderen. Altijd was ik in voor een feestje, de flessen drank nam ik het liefste zelf mee, want dan was er tenminste altijd genoeg (voor mij). Dat is nu anders. Heel anders. Het voelt alsof ik niet altijd meer iemands eerste keuze ben om mee af te spreken, alsof het niet altijd meer gezellig is met mij. Of dit ook daadwerkelijk zo is.. weet ik niet? Misschien zit het ook vooral in mijn hoofd en ben ik er teveel mee bezig.

    Ik voel me gewoon alleen. Ik verlang niet terug naar de middelen, het gebruik en alle gevolgen, maar ik verlang terug naar de feesten, het uitgaan, de zogenaamde wilde avonturen, mezelf even laten gaan. Die momenten waren leuk. Maar daarna eindigde het vaak minder leuk. Ik ben nog jong en ik wil jong kunnen zijn. Jonge mensen dingen kunnen doen. Ik zie het om mij heen gebeuren en ik zit erbij en kijk ernaar. Hunkerend naar normaal zijn, maar wat is eigenlijk normaal?

    Het werkt als je eraan werkt.

  • Herstel

    Tijd voor verandering

    Vandaag ben ik 38 dagen clean en sober van alle middelen en wat voelt het goed om iedere ochtend weer op te staan en aan de dag te beginnen. Ik heb geen katers meer en geen slapeloze nachten van overmatig drugsgebruik. Sta niet meer duf en misselijk op van de medicatie. Ook weet ik nog wat ik de dag daarvoor heb gedaan en heb gezegd tot in de details. Het heeft zoveel voordelen hè.

    Maar soms overvalt mij het gevoel van totale wanhoop. Dat weet ik even niet zo goed wat ik met mezelf moet. Voel ik angst voor de toekomst die onzeker is. Vraag ik me af of ik het wel kan volhouden op deze manier. Het is allemaal nog zo pril en kwetsbaar. Ik weet uit ervaring hoe snel en makkelijk een terugval plaats kan vinden. Hoe makkelijk het is om terug te vallen in oud gedrag en gebruik.

    Momenteel wil ik vermijden. Ik ga contact uit de weg. Bel niet meer met fellows en zie er tegenop om naar (online) meetings te gaan. Lees geen tot nauwelijks literatuur. Ik ervaar meer zucht dan ooit en de euforie van het clean en sober zijn begint er een beetje vanaf te vallen. De dagen beginnen terug een sleur te worden. Tijd voor verandering dus.

    Binnenkort start ik met een intensieve deeltijdbehandeling. Hier krijg ik onder andere schema-therapie en terugvalpreventie. Dit zal drie dagen per week zijn. Ik hoop dat ik me volledig op mezelf kan focussen tijdens deze behandeling. Maar vooral dat het me dat gaat opleveren wat ik hoop. Ik hoop dat ik na deze behandeling het leven weer met beide handen aan durf te grijpen om mijn doelen en dromen te bereiken. Keuzes durven maken, risico’s durven nemen, mezelf zijn en mijn gevoelens durven en kunnen uiten.

    Het werkt als je eraan werkt.

  • Herstel

    Eerste fysieke CA Meeting

    In herstel is het belangrijk, om zeker in het begin, dagelijks meetings te bezoeken zoals de CA (Cocaine Anonymous) NA (Narcotics Anonymous) en de AA (Alcoholics Anonymous). Ik vond het in het begin heel erg spannend om naar een meeting te gaan. Gelukkig bestaan er tegenwoordig ook online meetings. Hierdoor vond ik het iets minder spannend om naar mijn eerste online meeting te gaan. Ik kon vanaf mijn vertrouwde omgeving een meeting volgen.

    Mijn eerste online meeting was een vrouwenmeeting. Dat was ontzettend fijn. Ik werd met open armen ontvangen, figuurlijk dan. Ik vond zoveel erkenning en herkenning in deze meeting. Voor het eerst had ik het gevoel dat iemand mij echt begreep, dat iemand echt weet hoe het is om in totale waanzin, gekte en wanhoop te leven en nog maar een ding te kunnen doen; drinken en/of gebruiken. Dat het niet simpel is om gewoon te stoppen of er niet aan te beginnen. De pijn, de angst, het verdriet, boosheid en frustratie. Ik hoefde het niet meer met heel veel woorden uit te leggen, want zij begrijpen mij. Zij kennen de pijn.

    Na een aantal weken bijna dagelijks meetings volgen, voornamelijk ca meetings, besloot ik om eindelijk naar een fysieke meeting te gaan. Spannend vond ik het. Maar ik ben gegaan en daar werd ik met open armen ontvangen door iemand. Precies dezelfde ervaring als bij de online meetings, maar nu met extra veel liefde en warmte. Het is en blijft zo bijzonder om te zien en mee te maken hoe iedereen je zo welkom heet, niemand een oordeel klaar heeft, maar gewoon luistert naar jouw verhaal.

    Ik kan het iedereen die denkt een probleem te hebben met alcohol en/of drugs het aanraden om eens naar een meeting te gaan. Ook al ben je er nog niet helemaal zeker van. Het kan tot zoveel inzicht nieuwe en mooie inzichten leiden. Je wordt altijd met open armen ontvangen. Je mag en kan jezelf zijn. Niks is vreemd.

    Het werkt als je eraan werkt.

  • Herstel

    Een nieuw begin

    Sinds een maand heb ik mijn leven compleet omgegooid. Heb ik een nieuwe start met mezelf gemaakt. Dit wil ik dan ook graag met mijn blog doen. Mijn weg in herstel vastleggen op digitaal papier.

    Ik was er een aantal maanden geleden van overtuigd dat ik op de goede weg was. Ik gebruikte tenslotte geen harddrugs zoals cocaïne meer. Maar achteraf bleek dit een grote leugen tegenover vrienden, familie maar vooral tegenover mezelf. Ik was er heilig van overtuigd dat ik op een gezonde manier kon omgaan met alcohol. Af en toe wat benzodiazepines om goed te slapen. Oh en voor de pijn wat opiaten zoals oxycodone, want paracetamol was niet snel en goed genoeg.

    Ik ben verslaafd aan het willen verdoven. Niet alleen van de lichamelijk pijn, maar alle pijn. Het verdriet en de angst. Ik voelde me goed na mijn eerste drankje, lijntje en pilletje, maar dat veranderde al snel. Ik raakte de controle kwijt over de hoeveelheid en de controle raakte ik kwijt over mezelf en mijn eigen gedrag en denken. Ik werd er geen leuker mens op. Ik werd boos, onredelijk, verdrietig en had mezelf niet in de hand. Schopte letterlijk en figuurlijk om mij heen en het moest gaan zoals ik het wilde.

    Iedereen kreeg de schuld. Iedereen kreeg ervan langs. Mijn overmatig drank-en drugsgebruik was niet mijn schuld, maar de schuld van anderen. Ik nam geen verantwoordelijkheid. Ik deed alsof ik op de goede weg was, maar dat was ik niet. Ik geloofde het alleen echt. Totdat het een maand geleden uit de hand is gelopen. Ik werd opgenomen, gedwongen. Daar zag ik pas in hoe ik al die jaren bezig was met mezelf kapot te maken en de mensen om mij heen. Hoe wat ooit zo leuk was begonnen nu een totale nachtmerrie was geworden. Een nachtmerrie die bestond uit ziekenhuis, ambulance en politie.

    Vandaag ben ik 34 dagen in herstel van een drank-en drugsverslaving. Binnenkort start ik met een intensieve deeltijdbehandeling. Ga ik misschien/waarschijnlijk wonen in een safehouse. Voor nu werk ik intensief aan herstel doormiddel van meetings, de 12 stappen en het contact met fellows en fella’s.

    Het werkt als je eraan werkt.